Ο Κρατεύας (1ο αιώνα
π.Χ.), ιατρός του Μιθριδάτη του Ευπάτορος, κατ’ εντολή του παρασκεύασε το
μιθριδάτειο έκλειγμα, ως αντίδοτο δηλητηρίων, που περιείχε 54 συστατικά.
Ο Ανδρόμαχος τον 1ο αιώνα
μ.Χ., που ήταν αρχίατρος του Νέρωνα από την Κρήτη, τροποποίησε αυτό το
μιθριδάτειο έκλειγμα, αυξάνοντας την ποσότητα του οπίου, αφαιρώντας αδρανή
συστατικά και προσθέτοντας άλλα, κυρίως τροχίσκους από δηλητήριο έχιδνας,
σκίλλα, αριστολόχεια κλπ.
Ο ιστορικός Γαληνός
διέσωσε την συνταγή αυτή του Ανδρομάχου γραμμένη σε 174 ιαμβικούς στίχους, η
οποία περιείχε 61 συστατικά και σκοπό είχε να παρατείνει τη νεότητα και την
ψυχική γαλήνη. Την μέθοδο αυτή του Ανδρομάχου, που χρησιμοποιούσε εκτός από τα
61 συστατικά και σάρκες έχιδνας, την είχαν σε μεγάλη υπόληψη όλοι οι Ρωμαίοι
της εποχής μεταξύ των οποίων και ο Αντωνίνος.
Το έκλειγμα αυτό
ονομάσθηκε θηριακή του Ανδρομάχου (Theriaca Andromachi). Από τον ίδιο τον
Ανδρόμαχο, η θηριακή του ονομάσθηκε Γαλήνη, λόγω των θεραπευτικών ιδιοτήτων
της. Το σκεύασμα αναγραφόταν σε διάφορες κρατικές Φαρμακοποιίες και
χρησιμοποιείτο μέχρι και τον 18ο αιώνα, συνεχώς δε τροποποιείτο. Στον Μεσαίωνα
απέκτησε παγκόσμια φήμη. Αργότερα παρασκευαζόταν επισήμως από την Εταιρεία
Φαρμακοποιών κάθε χρόνο.
Όταν έπαυσε η επίσημη
παρασκευή του κυκλοφόρησε ως ιδιοσκεύασμα.
